Toch? Je bent gewend om het zelf te regelen. Jij bent snel, en efficiënt, en dan weet je tenminste zeker dat het goed gebeurt.
Maar soms… loopt het anders.
Je partner wordt ziek. Je baan valt weg. Je zit fysiek niet lekker in je vel. Je maakt je zorgen over je kind, je ouders, je relatie. Je voelt je alleen.
En ineens voelt je zorgvuldig opgebouwde leven als een kaartenhuis.
Hulp vragen voelt misschien als falen. Maar wat als het juist een teken van kracht is?
Voor een gebroken arm ga je zonder nadenken naar de dokter. Maar wat doe je als je hoofd overloopt? Als je nachten wakker ligt en maar blijft piekeren? Als je vastzit in iets wat je niet zelf opgelost krijgt?
Je leert van je ouders hoe je met het leven om moet gaan, maar soms is dat meegenomen gereedschap simpelweg niet genoeg.
Ik vraag zelf regelmatig hulp – van therapeuten, mentoren, vrienden. Niet omdat ik het niet alleen kán, maar omdat ik het niet alleen hóéf te doen.
Durf je nog niet? Oefen klein. Vraag advies over iets praktisch.
Hulp vragen wordt makkelijker. En weet je? Het kan zomaar het begin zijn van iets nieuws.
PS: Als je bij mij aanklopt, weet dan dat ik je moedig vind. Altijd.
