Snippets/Blogs

(deel 4 van de Taal van je lichaam serie)

We denken vaak dat we eerst iets moeten begrijpen en pas daarna iets kunnen voelen.
Dat we een situatie moeten analyseren, om er een conclusie over te trekken en vervolgens te merken wat dat met je doet.

Maar in de praktijk werkt het vaak anders.

Je lichaam reageert veel eerder dan je denkt.

Het wordt tijd voor wat voorbeelden.

Maar wel direct met een disclaimer.
Ieder mens is anders, ieder mens heeft een andere opvoeding gehad, zelfs binnen één familie kunnen er verschillen zijn.
Dus de voorbeelden die ik hier geef, zijn bestaande situaties maar kunnen voor jou weer net ietsje anders zijn.

Maar laten we beginnen met wat voorbeelden die je misschien wel herkent.

Je loopt een ruimte binnen en je voelt dat er net iets is gebeurd, voordat iemand ook maar iets heeft gezegd.
Je bent buik is van slag omdat je later die dag een moeilijk gesprek moet voeren.
Je bent moe aan het einde van de dag terwijl je eigenlijk helemaal niets hebt gedaan. Ten minste geen beweging of sport. Alsof de hele dag achter een computer zitten en moeten nadenken geen energie kost…

Het voorbeeld van de gespannen schouders

Dit is, denk ik, wel het meest herkenbare voorbeeld.

Vaak heb je geen idee dat je schouders in de knoop zitten, totdat iemand zegt: “Ontspan je schouders eens. Het lijkt wel of ze bij je oren horen.”

In de Griekse mythologie draagt Atlas de wereld op zijn schouders. Soms kan dat voor jou ook zo voelen.

Veel hoog functionerende vrouwen dragen de wereld van hun werk en gezin ook op hun schouders.
Niet alleen in praktische zin. Maar vooral dat geregel: agenda’s, kinderen, huishouden, boodschappen. En dan ook nog werk verplichtingen.

Maar ook dat altijd alert zijn. Constant scannen:
heb ik alles? denkt iedereen eraan? gaat dit goed?

Vaak zonder dat je het doorhebt, hou je die spanning vast in je nek en schouders.

Natuurlijk kan het ook een praktische oorzaak hebben. Een verkeerde werkhouding, teveel achter een scherm, te weinig beweging. Niet alles hoeft ingewikkeld gemaakt te worden.

Maar die spanning vertelt mij, in elk geval, hoe lang jouw systeem al in standje ‘alert’ staat.

Het voorbeeld van de buik die van slag is

Je hoofd kan bedenken dat je iets prima vind, maar je buik kan daar soms heel anders over denken.

Die geeft onrust aan.
Of voelt in de knoop.
Of is misselijk.
Of voelt opgeblazen.
Of je darmen die van slag zijn.

Natuurlijk is dit ook niet altijd en overal, maar je zenuwstelsel en jouw darmen zijn nauw verbonden.

Dat betekent dat je dáár vaak spanning als eerste voelt.
Nog voordat je hoofd heeft ingecheckt.

Vlinders in je buik is prachtig maar angst, onzekerheid of wantrouwen kan misselijkheid geven, obstipatie of juist diarree…

Misschien is je buik niet lastig.
Misschien reageert je systeem gewoon sneller dan je denken.

Het voorbeeld van hart en hoofd connectie

Het Amerikaanse instituut HeartMath heeft onderzoek gedaan waarbij er random mooie en enge foto’s op een scherm verschenen. Door de metingen die werden verricht konden ze zien dat je hart een fractie van een milliseconde eerder reageert dan je hoofd.

Bijzonder he?

Het voorbeeld van mijzelf: maagklachten.
Jaren geleden kreeg ik ineens last van mijn maag. Slapen lukte niet. Het was raar want ik had nog nooit last gehad van maagklachten.

Dus begon ik, heel praktisch, met de meest logische vragen.

Had ik iets verkeerd gegeten?
Was ik ziek? Koorts? Misselijk?
Moest ik iets laten onderzoeken?

Niets van dit alles.
Toen bedacht ik me opeens dat ik mezelf die andere vraag kon stellen:

Wat kan ik op dit moment misschien niet verteren?

Want dat is wat een maag doet: verteren van voedsel.
Maar ook hier kon ik, eerlijk gezegd, niets bedenken.

Tot ik er met mijn man over sprak.
Toen bleek dat er binnen zijn familie dingen speelden waar ik niets van wist, maar die ik blijkbaar wel had opgepikt. Ik vond het stom dat ik er buiten werd gehouden en kon dat kennelijk niet verteren.
Na zijn uitleg verdwenen de klachten vrijwel direct.

Betekent dat dat elke maagklacht emotioneel is? Natuurlijk niet.
Zo simpel werkt het niet.

Maar het was voor mij wel een bevestiging dat er een verbinding is tussen lichaam, stres en emoties.

Laatst hoorde ik voor het eerst de term magisch denken.
Het bleek een begrip te zijn uit de DSM-5, het handboek dat psychiaters en psychotherapeuten gebruiken.

Geen term die daar bepaald positief wordt beschreven.

Maar toen ik las wat er precies stond, moest ik even grijnzen.
Want echt: als je sommige spirituele gesprekken letterlijk uitschrijft, klinken ze best bijzonder. Ik heb genoeg opleidingen en trainingen gevolgd die deze term magisch denken beschrijven.

Jaren geleden durfde ik nooit openlijk te praten over engelen, intuïtie of boodschappen die zomaar leken binnen te komen. Niet omdat ik er niet in geloofde of de inzichten vertrouwde, maar omdat ik bang was voor wat anderen ervan zouden vinden.

Want, zeker toen, hadden veel mensen geleerd dat dit soort ervaringen thuishoren in de categorie fantasie, bizar of inderdaad, zoals in de DSM-5 staat: gekte.

Toch blijkt de werkelijkheid vaak minder zwart-wit.

Meer mensen dan je denkt hebben ooit een overleden dierbare gevoeld.
Hebben een stemmetje gehoord dat hen waarschuwde.
Hebben een droom gehad die later betekenisvol bleek te zijn.

Alleen praten we er niet altijd over.

Volgens sommige mensen is dat namelijk bewijs dat je het contact met de werkelijkheid verliest.
Volgens anderen is het juist een teken dat je meer waarneemt dan de meeste mensen.
Misschien verklaart dat ook waarom de meningen hierover zo verdeeld zijn.

Aan de ene kant de wereld die zegt: als het niet meetbaar is, bestaat het waarschijnlijk niet.
Aan de andere kant de spirituele wereld die zegt: als je het ervaart, dan is het waar.

Ik ben niet voor of tegen.

Wat mij betreft hoeft zeker niet alles meetbaar te zijn.
En vergis je niet: inmiddels kunnen al veel zogenaamde onverklaarbare energetische processen wél worden gemeten.

Ik kan een ervaring serieus nemen zonder meteen een conclusie te trekken.
Van mezelf of van mijn cliënten.
Misschien gaat het daarom niet alleen over de ervaring zelf, maar over wat die ervaring met je doet.

Word je er bang van?
Verlies je het contact met jezelf of met de mensen om je heen?
Word je afhankelijk van wat je hoort of voelt?
Of brengt het juist rust?
Inzicht?
Troost?
Een groter gevoel van verbondenheid?

Ik heb mensen begeleid die stemmen hoorden waar ze doodsbang van werden.
Stemmen die hen naar beneden haalden.
Hen vertelden dat ze waardeloos waren.
Of dingen opdroegen die hen, of anderen, pijn deden.

Dat is ontzettend zwaar en ingewikkeld.

Maar ik heb ook mensen ontmoet die een innerlijke stem hadden die hen hielp.
Die hen waarschuwde.
Die hen vertelde om liever voor zichzelf te zijn.
Die hen wees op iets wat ze diep van binnen eigenlijk al wisten.

Misschien hoeft iets niet direct te worden gelabeld als gek of normaal.
Misschien mogen we gewoon nieuwsgieriger worden.
Niet alleen naar wat iemand ervaart.
Maar ook naar wat die ervaring betekent.

Niet alles hoeft meteen bewezen te worden.
Niet alles hoeft meteen opgelost te worden.

Soms begint wijsheid juist bij het kunnen laten zijn van het niet-weten.
Bij het rustig onderzoeken van wat zich aandient.
En misschien is dat wel de plek waar psychologie en spiritualiteit elkaar kunnen ontmoeten.

(Deel 3 van de Taal van je lichaam Serie)

De meeste mensen (en artsen & therapeuten) willen vooral weten wanneer klachten zijn begonnen.

Wanneer de vermoeidheid erger werd.
Wanneer het slapen slechter ging.
Wanneer die spanning in je lichaam zich begon op te bouwen.

Logisch want we willen begrijpen wat er aan de hand is.

Maar soms is kan je een andere vraag stellen, die misschien wel interessantere informatie kan opleveren.

Inmiddels ben ik, zoals ze dat zo mooi zeggen, in de herfst van mijn leven.
Meer tijd om na te denken.

Er zijn eigenlijk altijd twee bewegingen: materie-gericht en bewustzijn-gericht. Laat ik je meenemen in mijn gedachten hierover.

Wanneer je hier op aarde komt, begin je met niets. Al snel leer je dat er van alles mogelijk is. Je wilt ontdekken, leren, groeien, ervaren. Je wilt iets opbouwen, iets betekenen, iets creëren.