Snippets/Blogs

In de serie boeken Een ongewoon gesprek met God laat Neale Donald Walsch zien dat leven vanuit liefde geen keuze is die je in één keer maakt.
De twee vorige Snippets gingen over hoe een andere manier van kijken naar angst en liefde. De twee enige basisgevoelens die er volgens hem zijn. Hij geeft aan dat het te maken heeft met je veilig voelen, dat je zenuwstelsel zich veilig voelt en dus jij ook.

Hoe je van angst naar liefde gaat, is een geleidelijke verschuiving die je merkt in de kleine, dagelijkse momenten.

Je denkt misschien vaak dat verandering om discipline vraagt.
Om nog harder je best doen.
Om jezelf corrigeren en aan te passen.

In een ongewoon gesprek met God vertelt Neale Donald Walsh over leven vanuit angst of vanuit liefde. Omdat ik veel heb geleerd van zijn boeken, wil ik jou graag meenemen in zijn gedachtengoed.

De vorige keer schreef ik over leven vanuit angst, waar eigenlijk bleek dat we ons steeds maar weer aanpassen om je veilig te voelen.

Maar als dat angst is… hoe omschrijft hij liefde dan? Want volgens hem is er alleen maar liefde en angst.

Liefde, zoals Walsch het bedoelt, is geen gevoel.
Het is geen romantiek.
Het is geen ‘aardig zijn’.

Vandaag wil ik het met je hebben over een boek wat veel indruk heeft gemaakt. Op mij, maar ook op veel anderen.

Een ongewoon gesprek met God is uiteindelijk een serie boeken geworden, geschreven door Neale Donald Walsch.
Walsh zat totaal aan de grond, niets lukte in zijn leven. Op een dag is hij uit pure wanhoop een brief gaan schrijven aan God, waarom hem dit alles moest overkomen. Er kwamen opeens antwoorden uit zijn pen. Een soort van dialoog tussen hem en God (of het universum of hoe je het maar wilt noemen).

De kern van zijn eerste boek was iets waar ik nog nooit bewust over had nagedacht (we praten over 30 jaar geleden 😉)

De jeugd van nu heeft vaak ouders die behoorlijk succesvol zijn.

Ouders die voortborduurden op wat hun eigen ouders na de oorlog hebben opgebouwd.
Ouders met een eigen huis.
Ouders die carrière konden én wilden maken.
Ouders die leefden in een overzichtelijke wereld.
Ouders zonder social media in hun jeugd.
Toen alles — ogenschijnlijk — nog kon.

En dan kijk je naar je eigen kind.
Eind middelbare school. Of misschien wel tijdens de eerste studie jaren.

En het lijkt… alsof er niets gebeurt.