Snippets zijn korte en langere blogs over onderwerpen die mij na aan het hart liggen. Ze verschijnen op Social Media: Instagram, FaceBook en LinkedIn, dus volg je me daar, dan ben je altijd als eerste op de hoogte van wat mij bezig houdt!
Wil je de Snippets in je mailbox krijgen, dat kan nu. Geef je jezelf op door je email adres door te geven.
Jackie* komt precies op tijd binnen. Ze gaat zitten en begint meteen.
“Weet je, Louise, ik ben 41. En vorig jaar vertelden mijn ouders me dat ik een oudere zus had die is overleden voordat ik geboren werd.
Wtf—waarom nu pas?”
Dat was haar eerste zin.
Het werd zo’n beetje mijn stille ‘missie’: ik moest het goedmaken voor wat zij had gemist.
Ik moest het goed te doen.
Ik moest mijn studie af te maken.
Ik moest (soort van) voor haar te zorgen.
Ik moest haar trots maken — omdat ik me, op een of andere manier, verantwoordelijk voelde voor wat zij niet had kunnen doen.
Zodra je inziet dat je ouders niet zullen veranderen, ontstaat ruimte voor de volgende vraag: Hoe kan ik mezelf wél geven wat ik nodig heb?
Eén of allebei je ouders waren/zijn emotioneel onvolwassen.
Ze konden je niet geven waar je als kind zo naar verlangde: de onvoorwaardelijke liefde, die echte aandacht, de erkenning en acceptatie dat je goed bent zoals je bent.
De Engelse afkorting is LAVA: “Love, Approval, Validation en Acceptance”
Je zegt nooit echt wat je nodig hebt. In plaats daarvan glimlach je, pas je je aan en zorg je dat alles goedkomt.
Misschien ben je wel deze?
Je bent zorgzaam, verantwoordelijk, altijd bezig met anderen.
Maar wie zorgt er voor jou?
Als je eerlijk bent, vraag je zelden om hulp. Je hebt ooit ergens (onbewust) besloten dat je het alleen moest doen — en dat patroon voelt nu nog steeds als de enige veilige weg.
Zocherlaan 34
2061 DK Bloemendaal
06 23 31 80 56
