Snippets/Blogs

Misschien heb je er weleens van gehoord: Tapping. Of zoals het voluit heet: Emotional Freedom Technique (EFT).

Het ziet er op het eerste gezicht wat raar uit: zachtjes tikken op je gezicht, je borst en je hand, terwijl je zinnetjes uitspreekt.
Toen ik er begin deze eeuw in Australië over hoorde, dacht ik vooral: dit kán toch niet werken? Zo simpel?

Het is donderdagochtend. Een nieuwe cliënte.

Jackie* komt precies op tijd binnen. Ze gaat zitten en begint meteen.

“Weet je, Louise, ik ben 41. En vorig jaar vertelden mijn ouders me dat ik een oudere zus had die is overleden voordat ik geboren werd.
Wtf—waarom nu pas?”

Dat was haar eerste zin.

Toen ik jong was, vertelde mijn moeder me best vaak dat ze haar studie niet had kunnen afmaken omdat ze zwanger van mij was geworden.
Ze zei het altijd luchtig, een beetje plagerig — maar ik voelde me best opgelaten.

Het werd zo’n beetje mijn stille ‘missie’: ik moest het goedmaken voor wat zij had gemist.
Ik moest het goed te doen.
Ik moest mijn studie af te maken.
Ik moest (soort van) voor haar te zorgen.
Ik moest haar trots maken — omdat ik me, op een of andere manier, verantwoordelijk voelde voor wat zij niet had kunnen doen.

Deze hele serie Snippets over de relatie met je ouders, maar eigenlijk met alle mensen, die niet hebben geleerd hoe ze op een volwassen manier over hun eigen emoties en gevoel kunnen praten,
die niet hebben geleerd om open te staan voor jou, voor jouw behoeften en jouw inzichten,
die vluchten achter maskers om niet te hoeven dealen met hun eigen onhandige emoties,
dit alles is een hele diepe en ingewikkelde materie.

Zodra je inziet dat je ouders niet zullen veranderen, ontstaat ruimte voor de volgende vraag: Hoe kan ik mezelf wél geven wat ik nodig heb?