Inmiddels ben ik, zoals ze dat zo mooi zeggen, in de herfst van mijn leven.
Meer tijd om na te denken.
Er zijn eigenlijk altijd twee bewegingen: materie-gericht en bewustzijn-gericht. Laat ik je meenemen in mijn gedachten hierover.
Wanneer je hier op aarde komt, begin je met niets. Al snel leer je dat er van alles mogelijk is. Je wilt ontdekken, leren, groeien, ervaren. Je wilt iets opbouwen, iets betekenen, iets creëren.
Dat is een hele eerste natuurlijke beweging.
Je richt je op de buitenwereld. Je bouwt een carrière op, sticht misschien een gezin, je gaat reizen, verzamelt ervaringen en probeert een fijn leven voor jezelf te creëren.
Je leert, ontwikkelt en kijkt vooruit.
De horizontale lijn, van a naar b.
Maar wat gebeurt er wanneer je veel van die doelen hebt bereikt?
Wat gebeurt er wanneer het leven er aan de buitenkant eigenlijk best goed uitziet?
Voor veel mensen ontstaat er dan een vreemd gevoel.
Niet omdat er iets ontbreekt, maar juist omdat alles lijkt te kloppen en er toch iets niet klopt.
De dingen die je eerder richting gaven, geven niet langer dezelfde voldoening.
Nieuwe doelen najagen levert steeds kortere momenten van tevredenheid op.
En dan kan er iets interessants gebeuren:
De aandacht verschuift langzaam van buiten naar binnen.
Het gaat niet langer over: Wat wil ik nog bereiken?
Maar over: Wat geeft mijn leven werkelijk betekenis?
Niet langer: Wat vinden anderen van mij?
Maar: Wie ben ik eigenlijk wanneer ik even niet bezig ben met verwachtingen van anderen?
Voor mij voelt dat als het begin van een hele andere zoektocht: de verticale lijn, dwars op de eerste beweging.
Eentje die ik al jaren geleden ben begonnen.
Eentje waarbij de antwoorden niet langer buiten mezelf liggen, maar ergens van binnen.
Alleen blijkt dat niet altijd eenvoudig.
Jouw brein geeft voortdurend betekenis aan wat je meemaakt. Zonder dat je het doorhebt, beoordeel je situaties als goed of slecht, veilig of onveilig. Oude overtuigingen steken hun kop op.
Ik ben niet goed genoeg.
Ik moet het alleen doen.
Straks maak ik een fout.
Anderen weten het beter dan ik.
Daardoor kijk je niet alleen naar de werkelijkheid, maar ook door de bril van jouw ervaringen, angsten en overtuigingen.
Misschien is persoonlijke groei daarom niet altijd een kwestie van meer leren of meer weten.
Misschien gaat het er juist om dat je je bewust wordt.
En misschien begint dan de echte verandering op het moment dat je bereid bent om niet alleen naar buiten te kijken, maar ook naar binnen.
Om te luisteren naar wat jouw lichaam vertelt.
Naar jouw gevoel.
Naar jouw eigen intuïtie, die zo vaak wordt overschaduwd door alles wat je denkt dat je zou moeten doen.
Dit idee van die twee bewegingen in het leven kwam ik tegen in het werk van spiritueel psycholoog Ronald Hulnick. Eerst de beweging naar buiten: ontdekken, ervaren, creëren en verzamelen. Daarna, vaak veel later in je leven, de beweging naar binnen.
Maar ook de oude Chinese Chi Kung werkt met deze basis gedachte van horizontale en verticale beweging.
Misschien is dit ook voor jou herkenbaar.
Dat er een moment is dat er naast materie ook spirituele bewustzijn kan zijn.
Dat er een moment is waarop groei niet langer gaat over méér, maar over bewustwording en begrijpen.
Dat er een moment is waarop je je herinnert wie je eigenlijk bent, onder alle rollen, verwachtingen en verhalen die je gedurende jouw leven hebt verzameld.
