(Deel 2 uit de Taal van je lichaam serie)
Is elke lichamelijke klacht iets waar je alles van moet onderzoeken?
Laten we daar eerlijk over zijn.
Nee.
Niet elke klacht hoeft een diepere betekenis te hebben.
Niet alles is een signaal dat ontcijferd moet worden.
Niet elke hoofdpijn is onverwerkt verdriet.
Niet elke rugklacht betekent dat je “te veel draagt.”
En niet alles is een boodschap van het universum.
Soms ben je gewoon moe.
Soms heb je slecht geslapen.
Soms ben je ziek.
Soms reageert je lichaam op iets heel fysieks.
En dat kan.
Ik merk dat er steeds vaker twee uitersten ontstaan.
Aan de ene kant de heel praktische blik: een klacht is gewoon een klacht.
En daarvoor ga je naar de dokter die het oplost.
Aan de andere kant de gedachte dat elk symptoom een verborgen boodschap bevat die je moet begrijpen.
Persoonlijk check ik zelf, en bij mijn cliënten, altijd eerst de obvious: het voor-de-hand-liggende.
Vooral ook even checken bij je huisarts bijvoorbeeld of je bloeddruk en andere belangrijke zaken op orde zijn.
Maar omdat mensen nu eenmaal geen simpele puzzels zijn, en iedereen op een andere manier is opgevoed, andere perspectieven en overtuigingen heeft, kijk ik vervolgens vrijwel altijd naar de onderliggende patronen.
Met heel veel nieuwsgierigheid en vooral zonder oordeel.
Want jouw lichaam en jouw manier van leven staan niet los van elkaar.
Dat is al heel vaak onderzocht, vanuit allerlei (wetenschappelijke) invalshoeken.
Vanuit stressonderzoek.
Vanuit trauma- en zenuwstelselwerk.
Vanuit hart- en ademhalingsonderzoek.
Maar ook vanuit andere complementaire geneeswijzen, zoals Traditional Chinese Medicine en de Indiase Ayurveda, die zeker kijken naar de relatie tussen emoties en lichamelijke signalen.
Niet alles laat zich één op één verklaren.
Maar langdurige stress laat sporen achter.
Altijd alert zijn laat sporen achter.
Jezelf steeds aanpassen laat sporen achter.
Te weinig herstel laat sporen achter.
Dat is niet zweverig of woo-woo.
Dat is menselijk.
Misschien gaat het daarom niet zozeer om de vraag: Wat betekent deze klacht?
Maar eerder: Waar reageert mijn lichaam op? Wat heeft mijn lichaam mij te vertellen?
Dat is voor mij een veel belangrijkere vraag.
De één krijgt last van zijn rug terwijl de ander in eenzelfde situatie migraine krijgt.
De één krijgt eczeem en de ander heeft nergens last van terwijl ze in hetzelfde huis wonen.
Het is allemaal niet zo zwart-wit.
Het kan echt wel een hele waardevolle aanvulling zijn als je ook durft te leren kijken naar dat onderliggende.
Gewoon een andere manier van kijken naar jezelf.
En:
Soms is een appel gewoon een appel.
