Snippets/Blogs

Heb je weleens het gevoel dat je altijd de sterke moet zijn?
Of dat je automatisch de sfeer probeert te redden, zelfs als dat jou energie kost?
Dat is vaak niet zomaar een eigenschap, maar een rol die je als kind bent gaan spelen om veilig te blijven.

Als baby kan je niet zelf overleven. Je hebt je ouders, of verzorgers nodig. In de ideale wereld is alles koek en ei, is er geen stress, zijn er geen financiële problemen of relationele problemen tussen ouders.

Helaas is de echte wereld zelden zo.

Ben jij opgegroeid in een huis waar alles geregeld was: eten op tafel, schone kleren, een dak boven je hoofd?

Je ouders waren er wél in praktische zin, maar emotioneel voelde je je misschien wel alleen. Alsof er niemand écht naar jou keek, alsof niemand vroeg naar wat er in jou omging.

Ik zie de aarde als een leerschool. Misschien geloof jij dat ook, misschien niet. Ik denk dat we, nog vóór we geboren worden, kiezen wat we willen leren in dit leven — inclusief de ouders die ons daarbij ‘helpen’. En wat is een betere leermeester dan een ouder die zelf geen idee heeft hoe je met gevoelens moet omgaan?

Kan jij je ouders ook wel eens achter het behang plakken?

Zijn je eigen kinderen eindelijk naar school, heb je het op je werk redelijk onder controle, krijg je commentaar van je bloedeigen ouders! Opeens vinden ze dat ze te weinig aandacht krijgen, of doe je alles in hun ogen verkeerd.

Daar zit je niet op te wachten, toch?

 Vandaag een nadenkertje. Alles is energie, toch?

Woorden ook. Ze zetten je aan tot actie – of juist niet.

Ze laten je geloven dat iets mogelijk is, of juist helemaal niet en dat het misschien wel hopeloos is.

Neem bijvoorbeeld het woord moeten.
Als ik vroeger (en nu ook nog wel eens) tegen mijn kinderen zeg dat ze hun kamer moeten opruimen, gebeurde er meestal niet zoveel. Het ‘iets moeten’ roept weerstand op, zelfs al bedoelde ik het praktisch.