In een ongewoon gesprek met God vertelt Neale Donald Walsh over leven vanuit angst of vanuit liefde. Omdat ik veel heb geleerd van zijn boeken, wil ik jou graag meenemen in zijn gedachtengoed.
De vorige keer schreef ik over leven vanuit angst, waar eigenlijk bleek dat we ons steeds maar weer aanpassen om je veilig te voelen.
Maar als dat angst is… hoe omschrijft hij liefde dan? Want volgens hem is er alleen maar liefde en angst.
Liefde, zoals Walsch het bedoelt, is geen gevoel.
Het is geen romantiek.
Het is geen ‘aardig zijn’.
Liefde is de staat waarin je zenuwstelsel ervaart:
ik ben veilig, ook als ik mezelf blijf.
En dat ziet er in het dagelijks leven best wel verrassend eenvoudig uit.
Het is:
- nee zeggen zonder uitleg
- even pauzeren zonder schuldgevoel
- je eigen tempo volgen
- niet reageren op de spanning van een ander
- je lichaam serieus nemen als het moe is.
Niet omdat je egoïstisch bent.
Niet omdat je sterk bent.
Maar omdat je zenuwstelsel, je innerlijke systeem rustig is.
Omdat je niet meer hoeft te overleven door je aan te passen.
Dat is waarom dit voor veel mensen zo onwennig voelt.
Net zoals een klein kind dat bij zijn ouder op schoot kan klimmen of achter zijn benen kan schuilen om de wereld eens rustig te observeren en vervolgens op onderzoek kan gaan. Het heeft het signaal ‘veilig’ gekregen.
Op de een of andere manier hebben we zó lang geleerd dat veiligheid buiten ons ligt — in de lieve vrede bewaren, in goedkeuring krijgen, in nodig zijn — dat veiligheid in onszelf bijna vreemd aanvoelt.
Alsof je iets fout doet.
Alsof je iemand teleurstelt.
Maar eigenlijk gebeurt er iets heel anders.
Wanneer je zenuwstelsel zich veilig voelt, hoef je je niet meer aan te passen.
Het is een staat van veiligheid in jezelf
En dát is leven vanuit liefde.
“Het is tijd om naar jezelf te luisteren”
