Angst is een overlevingsmechanisme

Vandaag wil ik het met je hebben over een boek wat veel indruk heeft gemaakt. Op mij, maar ook op veel anderen.

Een ongewoon gesprek met God is uiteindelijk een serie boeken geworden, geschreven door Neale Donald Walsch.
Walsh zat totaal aan de grond, niets lukte in zijn leven. Op een dag is hij uit pure wanhoop een brief gaan schrijven aan God, waarom hem dit alles moest overkomen. Er kwamen opeens antwoorden uit zijn pen. Een soort van dialoog tussen hem en God (of het universum of hoe je het maar wilt noemen).

De kern van zijn eerste boek was iets waar ik nog nooit bewust over had nagedacht (we praten over 30 jaar geleden 😉)

We leven vanuit twee kanten van dezelfde medaille: liefde of angst.

Dat gaat niet over emoties. Het gaat niet over aardig zijn of alleen maar bang zijn.
Het gaat over of  jouw zenuwstelsel zich veilig voelt. Het enige doel namelijk van jouw lichaam als mens hier op aarde is om te overleven. Je hersenen, hormonen, spieren, zenuwstelsel, kortom je hele lichaam,  doen er alles aan om te blijven leven, bewust maar vooral onbewust.

Angst, volgens Walsh, is de staat van zijn waarin je innerlijke systeem denkt:
ik moet me aanpassen om veilig te blijven.

Misschien niet eens omdat er nú gevaar is, maar omdat je lichaam ooit geleerd heeft dat je aanpassen veiligheid gaf.
Daarom is angst zoiets groots, kan het zo enorm aanwezig zijn.
Door je opvoeding, door het leven heb je misschien wel het volgende geleerd:

• Altijd willen pleasen
• Verantwoordelijkheid nemen voor hoe iedereen zich voelt
• Altijd beschikbaar zijn
• Hard werken
• Geen last willen zijn.

Dat voelt dan niet meer als angst. Dat voelt gewoon als wie je bent.
Tot je merkt hoeveel energie het kost.

Een cliënt van mij verwoordde het als volgt:

“het was mijn moeder die overal bang voor was en me overal voor waarschuwde. Ik wéét dat, en ik wéét dat ik niet overal bang voor hoef te zijn, maar ik krijg haar stem nìet uit mijn hoofd. Ik moet echt bij alles tegen mezelf zeggen: ik kan zonder jas naar buiten, ik zie zelf wel of er een auto aankomt om over te steken, ik kan zelf beslissen of die andere baan goed voor me is maar jeminee ik blijf haar stem in mijn hoofd horen”.

Angst is geen karaktereigenschap.
Het is een oud overlevingsmechanisme dat nog steeds actief is.

En daarom herkennen we het zo moeilijk.

“Het is tijd om naar jezelf te luisteren”