De jeugd van nu heeft vaak ouders die behoorlijk succesvol zijn.
Ouders die voortborduurden op wat hun eigen ouders na de oorlog hebben opgebouwd.
Ouders met een eigen huis.
Ouders die carrière konden én wilden maken.
Ouders die leefden in een overzichtelijke wereld.
Ouders zonder social media in hun jeugd.
Toen alles — ogenschijnlijk — nog kon.
En dan kijk je naar je eigen kind.
Eind middelbare school. Of misschien wel tijdens de eerste studie jaren.
En het lijkt… alsof er niets gebeurt.
Geen plannen.
Geen richting.
Geen beweging.
Alsof je kind stil staat.
Dat kan raar zijn. Zorgwekkend. Soms zelfs behoorlijk frustrerend.
Want jij wílt dat je kind vooruitgaat, dat het iets van zijn of haar leven maakt, dat het kansen pakt die jij misschien nooit hebt gehad.
Maar hoe voelt jouw kind zich eigenlijk?
Misschien is het gewoon teveel. Teveel tegelijk.
Ja, jij hebt het ook allemaal zelf ontdekt, maar jouw (en mijn) wereld werd langzaam groter.
De wereld van je kind is vanaf dag één al groot.
Luid & snel.
Vol meningen, vol mogelijkheden, vol verwachtingen.
Je kind ziet op één dag meer levens, keuzes en succesverhalen dan wij in onze hele jeugd zagen.
En ergens daartussen moet het ontdekken:
wie ben ik?
wat wil ik?
waar begin ik?
Faalangst ontstaat hier niet uit luiheid.
Maar uit vergelijking.
Uit het gevoel dat je al achterloopt voordat je begonnen bent.
Dat je moet kiezen terwijl je geen idee hebt wat de juiste keuze is.
Dat je iets moet waarmaken wat nooit hardop is uitgesproken,
maar wel voelbaar aanwezig is.
Bij jou thuis en bij vrienden.
En dan gebeurt er iets wat wij ouders niet snel herkennen: je kind gaat niet over tot actie maar het bevriest.
Niet omdat je kind niet wíl. Maar omdat het niet meer weet hoe.
Soms lijkt niets doen dan veiliger dan iets doen wat misschien verkeerd is.
Misschien is wat je ziet geen onwil of gemakzucht.
Maar een overbelast zenuwstelsel door te veel opties, te veel druk, te veel vergelijking.
Misschien heeft je kind geen schop onder z’n achterwerk nodig, maar ruimte om te mogen onderzoeken zonder het gevoel dat het al tekortschiet.
Wij konden fouten maken en experimenteren want er was geen social media waar alles blijft bestaan. Wij vergeleken onszelf met de kakkers en de dijkers uit het dorp waar we vandaan kwamen. Meer kenden we niet.
Misschien is de grootste hulp die we kunnen geven, niet het geven van oplossingen…
maar het weghalen van die onuitgesproken druk.
Door je kinderen een beetje meer te laten voelen:
- je hoeft het nog niet te weten
- je mag twijfelen
- je mag zoeken
- je bent niet te laat.
Soms is dat precies wat jouw ‘stilstaand of bevroren’ kind weer in beweging brengt.
Misschien is dat precies wat deze generatie ons, ouders, aan het leren is.
“Het is tijd om naar jezelf te luisteren”
