(deel 7 van de Taal van je lichaam serie)
Sommige vrouwen (en mannen) zijn heel goed in doorgaan.
Misschien ben jij er daar één van. Ik was het in elk geval zeer zeker!
Je kunt veel aan. Je schakelt snel, neemt verantwoordelijkheid en regelt wat geregeld moet worden. Van buiten ziet dat er vaak indrukwekkend uit. En eerlijk gezegd? Dat ís het ook.
Sterk zijn is geen probleem.
Maar functioneren en in balans zijn, zijn niet automatisch hetzelfde.
Dat is een belangrijk onderscheid.
Je kunt prima presteren, deadlines halen, er voor anderen zijn, je gezin draaiende houden en ondertussen steeds minder goed voelen wat er eigenlijk in jezelf gebeurt.
Een beetje moe? Dat trek je wel.
Slecht geslapen? Dat hoort erbij.
Spanning in je lijf? Iedereen heeft stress.
Rusteloos? Later misschien.
Veel vrouwen zijn hier ongelooflijk goed in.
Niet omdat ze zichzelf bewust negeren.
Maar omdat ze gewend zijn om door te gaan en het op te pakken.
Voor werk.
Voor familie.
Voor anderen.
Voor alles wat aandacht vraagt.
En als iets lang genoeg normaal voelt, stel je het niet meer zo snel ter discussie.
Dat maakt dit patroon verraderlijk.
Je hoeft niet in te storten om overbelast te zijn.
Je hoeft niet ziek in bed te liggen om een lichaam te hebben dat nauwelijks nog echte ontspanning kent.
Soms zie je dat pas aan indirecte signalen.
Dat je sneller geïrriteerd bent dan vroeger.
Dat sociale afspraken je meer energie kosten.
Dat rust niet meer echt ontspannend voelt, maar juist onrustig.
Dat je steeds minder plezier ervaart in dingen waar je vroeger energie van kreeg.
Dat je lichaam moe is, maar je hoofd blijft zeggen dat er nog van alles moet.
In de Amerikaanse psychologie wordt gesproken over high functioning stress of high functioning anxiety. Mensen die uitstekend lijken te functioneren en vaak ook daadwerkelijk veel voor elkaar krijgen, maar ondertussen leven vanuit een systeem dat structureel alert staat.
Dat is niet hetzelfde als kracht.
Het is vaak een vorm van heel efficiënt overleven.
Dat klinkt misschien wat harder dan ik het bedoel.
Veel vrouwen hebben in hun leven geleerd dat sterk zijn iets positiefs is. En dat is het vaak ook. Volhouden en doorgaan worden gezien als goede eigenschappen.
Maar sterk zijn wordt ingewikkelder als het betekent dat je steeds minder contact hebt met je eigen grenzen, je eigen behoeften en de signalen van je lichaam.
Je kan je dan afvragen “hoe lang ben ik eigenlijk al vooral aan het volhouden?”
Dat is nooit een verwijt, maar wel een uitnodiging om eens naar jezelf te kijken en misschien andere stappen te nemen.
Want sommige patronen voelen zo normaal dat je pas merkt hoe vermoeiend ze zijn als je er even uit stapt.
