Vorige week schreef ik voor het eerst over deze wat onbekendere reactie op STRESS. Vandaag geef ik je graag wat achtergrond.
De term fawn response werd voor het eerst geïntroduceerd door de Amerikaanse therapeut Pete Walker in 2013. Hij beschreef pleasen als een vierde stressreactie, naast fight, flight en freeze.
Waar vechten, vluchten of bevriezen vaak zichtbaar zijn, is fawn onzichtbaar.
Je buigt mee, zoekt harmonie, zet je eigen grenzen opzij.
Niet omdat je dat wil – maar omdat je ooit hebt geleerd dat dit de veiligste optie was.
Walker zag het patroon bij mensen die opgroeiden in een onveilige omgeving:
- Bij ouders die emotioneel afwezig, kritisch of onvoorspelbaar waren.
Dan werd ‘lief zijn’ een manier om afwijzing te vermijden. - Je ontwikkelt een fijngevoeligheid voor sfeer, voor andermans behoefte.
En je vergeet wat jij zelf eigenlijk voelt.
De fawn response ontstaat niet uit zwakte, maar is een krachtige overlevingsstrategie.
Als kind had je geen andere optie.
Maar nu ben je volwassen.
En dat geeft een nieuwe kansen:
Om te herkennen wanneer je in die reflex schiet.
Om bewustwording te brengen in automatische patronen.
En langzaam, in je eigen tempo, te kiezen voor iets anders.
Walkers werk is trouwens geïnspireerd door:
– Traumatherapie (zoals somatic experiencing)
– Hechtingstheorie
– Innerlijk kind werk
Hoewel de term fawn in de reguliere psychologie nog niet wijdverspreid is, leeft hij wél binnen trauma-sensitieve coaching en therapie.
Herken je dit en wil je meer weten? Kijk op YouTube maar je kan ook een afspraak met mij maken.
Je bent welkom,
altijd.
