Soms zegt je lichaam dingen die jij nog niet hardop durft te zeggen.
Je kaken zitten strak. Je schouders bij je oren. Je ademt kort en snel.
Je merkt het wel… maar je wéét het nog niet.
Jouw lichaam communiceert constant met je.
Alleen zijn we er niet zo goed meer in om te luisteren.
In mijn praktijk zie ik het vaak:
Klachten die op het eerste gezicht ‘lichamelijk’ lijken,
maar eigenlijk iets emotioneels ‘onder’ zich hebben.
Het betekent zeker niet dat je het je verbeeldt.
Het betekent dat je lichaam meedoet.
Denk maar aan onze taal:
– Iets op je lever hebben
– Iets niet kunnen verteren
– Met je handen in het haar zitten
– Vlinders in je buik
– Gal spuwen
– Hartzeer
We gebruiken deze uitdrukkingen zó vanzelfsprekend,
maar ze komen ergens vandaan.
Ze geven de link aan tussen lichaam en emotie.
Misschien herken je het wel.
Dat je ‘zomaar’ hoofdpijn hebt, of maagklachten, of pijn in je onderrug.
En als je eerlijk bent… weet je best waar het mee te maken heeft.
Je lichaam wil niet schreeuwen. Het wil worden gehoord!
En nee – natuurlijk ga je gewoon naar de huisarts als je pijn hebt.
Het is nooit óf-óf. Het is èn-èn.
De uitnodiging is simpel:
Sta af en toe even stil.
Adem.
Voel.
En als je er zelf niet uitkomt?
Je weet me te vinden.
Je bent welkom.
