De lente hangt in de lucht. Dat is waar ik vorige week over schreef.
Bloemen komen uit, je ziet de blaadjes aan de bomen komen.
En toch, samen met de rare energie in de wereld en de volle maan van vorige week, kan het best onrustig aanvoelen, teveel tegelijk, een beetje uit balans.
Voor mij voelt het als een vlinder die op het punt staat uit haar cocon te komen.
Alsof je staat te popelen om te beginnen… maar het nog niet mag.
Alsof je een voorstelling gaat geven en niet zeker weet of er wel iemand in de zaal zit.
En dan sluipt de twijfel naar binnen.
Ben ik wel goed genoeg?
Wie ben ik, dat mensen naar mij zouden willen luisteren?
Mijn huis is een rommel, laat ik dat eerst opruimen.
Heb ik alles wel in dat verslag gezet?
Laat ik eerst nog even van alles afmaken voordat ik begin aan wat echt moet.
Misschien moet ik eerst mijn boek uitlezen…
Wat doe je op zulke momenten?
Ik merk dat het mij helpt om vaker naar buiten te gaan. Uit mijn hoofd, terug in mijn lichaam.
Ik maak eenvoudige lijstjes, niet om controle te houden, maar zodat ik het niet allemaal in mijn hoofd hoef vast te houden.
En het allerbelangrijkste: ik geef mezelf toestemming om even niets te doen.
Want misschien is deze tussenfase, deze onrustige, best wel ongemakkelijke pauze, geen teken dat er iets mis is.
Misschien is deze fase er niet om je tegen te houden, maar is het een soort van voorbereiding.
Misschien hoort het bij het uit je winterslaap komen en weer overgaan tot actie, want...
De zomer komt eraan.
Misschien herken je dit ook wel.
Dat stilstaan, dat ongemakkelijke en vooral die tijd dat je aan jezelf twijfelt, dat moment vlak voordat er iets verandert.
Natuurlijk mag je me altijd vertellen hoe dit voor jou is.
