Soms vraag ik me af waar onze stress eigenlijk écht begint.
Het begint niet pas op school.
Natuurlijk wel bij toetsen en waarschijnlijk ook bij de (onbewuste) druk om te presteren. En zeer zeker bij alle sociale media.
Maar misschien begint het al veel eerder.
Want laatst zag ik een vergelijking tussen kinderprogramma’s van vroeger en nu.
Je weet wel.
Wij keken naar Pippo de clown en Swiebertje.
Mijn kinderen keken naar Spongebob en Teletubbies.
Nu heb je Peppa Pig en Paw Patrol en al die speciale kinderzenders.
En om eerlijk te zijn? Het was een eye-opener.
Hoe snel er wordt gepraat.
Hoe elke paar seconden het beeld verandert.
Hoe druk en onrustig alles is.
Hoe sommige personages praten: vol chaos, sarcastisch of die constante hyperenergie.
Ik werd er zelf zenuwachtig van. En behoorlijk geïrriteerd.
Toen dacht ik terug aan de tijd dat mijn eigen kinderen klein waren.
Sommige programma’s mochten ze echt niet van mij zien.
Niet omdat ik een strenge moeder was. (Oké… misschien soms een beetje)
Maar omdat ik merkte wat het met ze deed.
Ik had toen niet de woorden die ik nu wel heb, want ik had geen idee hoeveel het van een zich ontwikkelend zenuwstelsel zou vragen.
Maar ik wist wel:
dit is te veel.
Te snel, te luid, te onrustig.
Te stompzinnig.
Bij sommige programma’s voelde het alsof een kind geen seconde meer mocht ademhalen.
Ze werden elke seconde afgeleid.
We woonden toentertijd in Sydney. Natuurlijk waren er rustige programma’s zoals Bananas in pyjamas, Blues Clue en High Five.
Maar op de lagere school daar merkten ze toen al op dat de aandachtspanne van kinderen maximaal 7 minuten was: de tijd tot aan de reclames…
Natuurlijk reageert niet elk kind hetzelfde. Maar bij gevoelige kinderen zie je het soms meteen.
Veel onrustiger.
Een korter lontje.
Alsof hun systeem nog steeds “aan” staat, ook als de tv allang uit is.
Maar als ik naar de kinderprogramma’s van nu kijk, vraag ik me af:
wat vinden we eigenlijk ongemerkt normaal tegenwoordig?
Niet alleen de snelheid.
Maar ook de toon.
Hoe sommige stripfiguren praten tegen ouders, leerkrachten of andere volwassenen.
Spottend. Brutaal. Sarcastisch.
Alsof respect iets ouderwets is en chaos grappig moet zijn.
Ik klink nu misschien als iemand van honderd 😉 maar dat is niet waarom ik deze Snippet schrijf.
Dat is namelijk:
wat doet dit met een kinderbrein dat nog volop in ontwikkeling is?
Met een zenuwstelsel dat juist rust, voorspelbaarheid en ruimte nodig heeft om te verwerken?
Want overprikkeling begint eigenlijk nooit met één groot moment.
Het bouwt zich op, in kleine beetjes.
Door een zenuwstelsel dat gewend raakt aan constante input.
Door een hoofd dat stilte ongemakkelijk gaat vinden.
Door een lichaam dat niet meer goed weet hoe die moet en kan ontspannen.
En eerlijk?
Misschien is dat bij ons, volwassenen, inmiddels ook wel zo.
Altijd iets aan.
Altijd geluid.
Altijd scrollen.
Altijd prikkels.
