Laatst was er een enorme veenbrand in het zuiden van Nederland. Dat deed me denken aan een sessie die ik ook heb gehad met een vrouw die haar eigen sluimerende woede als een veenbrand zag.
Een veenbrand is namelijk anders dan een gewone brand.
Aan de oppervlakte zie je soms nauwelijks iets gebeuren. Geen vlammen, bijna geen rook.
Je zou zelfs kunnen denken dat het vuur gedoofd is.
Maar onder de grond kan het nog heel lang blijven smeulen.
Ik denk vaak dat dit bij mensen ook zo kan werken.
Je pakt aan wat er aan de oppervlakte te zien is. Je lost het probleem op, komt door een moeilijke tijd heen, voert dat gesprek, neemt een paar weken vrij, verandert van baan of je belooft jezelf dat je het de volgende keer anders gaat doen.
En je voelt je weer beter.
Maar soms is er nog steeds die onderstroom.
Een overtuiging die je al jaren hebt. Een patroon waarin je je steeds aanpast aan anderen. Een oude angst. De behoefte om jezelf te bewijzen. Of een gevoel dat je nooit echt hebt toegelaten.
In het dagelijks leven merk je daar misschien niet zoveel van, maar onder de oppervlakte smeult het nog steeds.
Totdat er iets gebeurt.
Een opmerking van iemand. Een situatie op je werk. Een conflict met je partner. Te veel dingen die tegelijkertijd van je gevraagd worden.
En ineens laait het vuur weer op.
Vaak richt je je dan op datgene (of degene) waardoor het vuur oplaaide. We blussen alle vlammen die we kunnen zien.
Maar misschien is gaat het over iets heel anders:
Wat smeult er al veel langer onder de oppervlakte?
Want soms is het meer dan genoeg om te kijken wat er aan de oppervlakte gebeurt.
En soms moet je eronder kijken.
En als je herkent dat er onder de oppervlakte iets om je aandacht vraagt,
kunnen we er samen naar kijken.
Je weet het: je bent welkom.
