Soms kun je behoorlijk genoeg krijgen van bepaalde kanten van jezelf.
Dat deel dat alles onder controle wil houden.
Dat deel dat blijft nadenken over wat er mis kan gaan.
Of dat deel dat steeds ja zegt terwijl je eigenlijk nee bedoelt.
Of dat deel dat precies op het moment dat je iets nieuws wilt doen begint te roepen: Weet je dit wel zeker?
Vaak vinden we dan dat we zulke kanten van onszelf moeten veranderen.
Minder piekeren. Minder controleren. Minder pleasen. Meer vertrouwen.
Maar wat als dat gedrag ooit heel logisch is ontstaan?
Dat is een van de dingen die ik zo mooi vind aan Internal Family Systems (IFS), de methode van Richard Schwartz, schrijver van het boek No Bad Parts.
Binnen IFS wordt ervan uitgegaan dat we niet uit één simpele ‘ik’ bestaan. Iedereen heeft verschillende delen die soms iets totaal anders willen.
Het ene deel van jou wil rust. Een ander deel vindt dat je eerst nog even je to-do-lijstje moet afwerken.
Het ene deel weet heel goed wat het wil. Een ander begint vijf minuten later alweer te twijfelen.
En het interessante is: die delen zijn er niet om je te pesten of je dwars te zitten.
Ze proberen je te beschermen.
Want misschien heeft het deel dat alles onder controle wil houden ooit geleerd dat voorbereid zijn veiliger is dan te worden verrast.
Misschien heeft het deel dat iedereen tevreden probeert te houden geleerd dat harmonie veiliger is dan gedoe of conflict.
En misschien denkt het deel dat aan alles twijfelt dat het je kan behoeden voor een verkeerde beslissing.
Dat betekent niet dat je al die patronen maar moet laten zoals ze zijn. Maar het maakt wel verschil hoe je ernaar kijkt.
In plaats van: Waarom doe ik dit nou alweer? kan je ook denken: Waar probeert dit deel mij eigenlijk voor te beschermen?
Dat klinkt toch een stuk aardiger?
Want misschien hoeven we niet van al die lastige kanten van onszelf af.
Misschien mogen sommige ervan alleen ontdekken dat ze niet meer zo hard hoeven te werken.
Of zoals ik zelf vaak zeg: misschien mogen sommige delen een tijdje met vakantie.
