Een paar jaar geleden schreef ik een Snippet over Ome Jan en de kunst van het nietsdoen.
Terwijl iedereen om hem heen druk bezig was om een probleem op te lossen, bleef Ome Jan gewoon zitten waar hij zat. Zijn filosofie was dat niet alles meteen een reactie nodig heeft. Soms lossen dingen zichzelf op. Soms doet iemand anders het.
De laatste tijd moest ik weer aan Ome Jan denken.
Maar deze keer aan een andere manier van nietsdoen.
Want hoe vaak doen we eigenlijk nog echt niets?
Ik denk misschien dat ik niets aan het doen ben, maar ondertussen lees ik iets. Check ik iets. Luister ik naar iets. Zoek ik iets op.
Ergens wachten? Ik pak mijn telefoon.
Wandelen? Dan luister ik naar een podcast.
Een kop koffie drinken? Heel verleidelijk om toch even snel mijn berichten te checken.
We zijn er ontzettend goed in geworden om de kleine lege momenten van onze dag op te vullen.
En misschien missen we daardoor wel iets.
Blijkbaar schakelt ons brein niet zomaar uit wanneer we even nergens actief mee bezig zijn. Het blijft op de achtergrond dingen verwerken, verbanden leggen en van alles ordenen.
Die ogenschijnlijk ‘ik doe niets’ momenten zijn misschien dus helemaal niet zo leeg.
Misschien is dat ook waarom er onder de douche ineens een idee in je opkomt. Of waarom iets opeens duidelijker wordt terwijl je uit het raam van de trein zit te staren.
Je was er niet mee bezig. Je probeerde geen antwoord te vinden.
Er was gewoon even ruimte.
En misschien is dat wel precies wat we soms nodig hebben.
Niet nóg iets doen. Niet nog even snel iets opzoeken, luisteren of checken.
Gewoon even niets.
Ome Jan was zo gek nog niet.
