‘Ik heb geen hulp nodig’

Herkenbaar?

Het zijn vaak onbewuste gedachten, overtuigingen. Het ziet eruit alsof je alles onder controle hebt. Je hebt geen anderen nodig. Je regelt het liever zelf: snel en efficiënt en je weet ten minste zeker dat het goed is gedaan.

Toch zijn er tijden in je leven dat je het niet meer weet, of in elk geval dat je wel een beetje hulp kan gebruiken.
Je partner wordt ziek. Je verliest je baan. Je voelt je al een tijd fysiek niet lekker. Je bent overbezorgd. Er is iets met één van je kinderen. Je ouders hebben meer hulp nodig. Of je voelt je alleen en onbegrepen.

Er zijn duizend-en-één redenen te bedenken waardoor jouw zorgvuldig opgebouwde leven opeens een kaartenhuis blijkt te zijn.
Toegeven dat je misschien iemand nodig hebt om je overzicht te geven, inzichten te geven, steun van te krijgen, is de eerste stap. Aangeven dat er iets aan de hand is bij iemand die jij vertrouwt.

Nog steeds is het anno 2020 vanzelfsprekender om naar de dokter te gaan met zichtbare lichamelijke klachten dan naar een therapeut of psycholoog.

Klachten in je hoofd zijn veel lastiger te omschrijven. Ze zijn onzichtbaar.

Hoe kan je nu uitleggen dat je hoofd overvol zit?
Of dat je nachten wakker ligt met dezelfde terugkerende nare gedachten en hoe bang je daarvan wordt?
Hoezo ben jij de enige die niet direct terug naar je werk kan gaan na een ongeluk?
Waarom verdrink je jezelf in je werk en weet je niet meer hoe je je partner moet bereiken?
Hoe ga je om met een stijgend gevoel van onvrede binnenin jezelf terwijl je alles hebt wat je maar kan dromen?

Je krijgt je ‘basis-gereedschap’ om te dealen met de issues van het leven van je ouders en opvoeders. Soms komen er gebeurtenissen op je pad waar je geen gereedschap voor hebt. Dan kan je het natuurlijk alleen doen.

Net zoals het onmogelijk is om je eigen kinderen te leren zwemmen, zo is het echt onmogelijk om alles zelf te blijven doen.

Hulp vragen kan enorm bevrijdend zijn.

Sydney Rose

Sydney Rose, copyright www.Ausflowers.com.au

Een Australisch-Nederlandse psycholoog, waar ik zelf heen ging, omschreef het treffend: voor hoofdpijn en een gebroken arm ga je naar de huisarts. Voor onzichtbare zielen-pijn en onzekerheid ga je naar de psycholoog of therapeut. Zelfs een paar sessies kunnen genoeg inzicht geven om zelf weer verder te gaan.

Ik bezoek elk jaar therapeuten die mij kunnen helpen op mijn pad, met mijn struggles en vragen. Ik leer ook van vrienden en bekenden, door te luisteren wat zij vertellen en te kijken of dat resoneert in mijn situatie. Ik vraag vaak en graag om hulp. Misschien kan ik jou daarmee weer inzicht geven.

Durf je nog niet, vraag dan eerst hulp aan iemand over je nieuwe bank, een andere auto, je zorgverzekeraar, een nieuwe tas.
Ga oefenen met hulp vragen.
Doe het gewoon.
Je zult zien het wordt echt makkelijker.

PS iedereen die bij mij komt: ik vind je moedig en ben trots op je. Altijd.

Twee weken geleden zat ik er middenin: niets doen en alleen maar voelen. Is dit het wat ik nodig heb, is dit wat ik wil, is dit wat ik kan?

Ik vond het eng. Ik vond het beangstigend. Ik vond het spannend.

Ik vond afleiding in het opruimen van kamers en kasten.
Ik vond afleiding door te wandelen, alleen of op gepaste afstand.
Ik vond bevestiging bij vriendinnen, bij collega’s, die hetzelfde meemaakten.
Ik hoorde verhalen van mensen die juist nu aan de frontlinie staan.
Ik hoorde verhalen van vrienden die het drukker dan ooit hebben, die nu in paniek raken omdat ze geen reserves hebben, die ongelooflijk blij zijn dat ze toch in vast dienstverband zijn gaan werken.

Elke dag krijg ik een quote in de mail. Vandaag raakte die mij. Vrij vertaald zegt het: twijfel is hetgeen je tegenhoudt om te groeien.

Het woord twijfel, doubt, resoneerde.

Twijfel heerst.
Verdeeldheid heerst.
De energie van de wereld voelt voor mij op dit moment dat het lijkt alsof je niet meer mag twijfelen.
Je moet ergens voor staan. Wit vs zwart. Vrouwelijk vs mannelijk. Innerlijk vs uiterlijk. Kapitalisme vs socialisme. Nationalisme vs wereld. Waarheid vs fake news. Wetenschap vs evidence based. Reguliere vs alternatieve zorgverlening.

Ik kom uit een echte doe-familie: vrijwilligerswerk, betaald werk, sporten, anderen helpen. Het is mij met de paplepel ingegoten. Juist in tijden van stress, van paniek, van onzekerheid. Juist dan ga je helpen.

Heb je ook weleens zo in de flow gezeten dat alles opeens van een leien dakje gaat?

Precies 20 jaar geleden zat ik in zo'n flow. Alles leek wel vanzelf te gaan. Waar heb ik het over?

Praktijk

Zijlweg 301
2015 CM Haarlem
06 23 31 80 56
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Social Media

facebook iconlinkedin iconyou tube icon

Referenties

"Wilde je toch even bedanken voor de workshop. Mooie locatie, fijne vrouwen, vertrouwd en goed gevoel.
De meditaties vond ik zelf heel fijn, ik kwam in de kamer bovenaan de trap een bak verdriet tegen waar ik niet op had gerekend. Het was mooi om te ervaren dat ik daar heel goed bij kon blijven en zo in een enorme rust belandde, Ik zakte er als het ware doorheen. Was een bijzondere en prachtige ervaring. Door het verdriet heen werd ik ontzettend licht in energie en gevoel. De dagen erna bleef het ook positief doorwerken"

Nieuwsbrief

Schrijf je in op de nieuwsbrief.

captcha 

Top